ناسا اعلام کرده است که در حال کار بر روی نوعی از کپسولهای زیستی است که قابل کاشت در زیر پوست هستند و می توانند در صورت مواجهه بدن با برخی عوامل خطر، میزانی از داروهای ویژه را آزاد کنند. این کپسولها بصورت میله های کوچکی هستند که داخل آنها پر از نانوتیوب (ریزلوله) است و هر ریز لوله هم از انواع سلول (متناسب با هدف درمانی کپسول) پر شده است.

ساختار کربنی این ریز لوله ها به گونه ای است که سلولها را درون خود نگه می دارند اما در عین حال به مواد مغذی لازم برای سلولها اجازه ورود می دهند و به مواد ترشح شده از سلولها نیز اجازه خروج از کپسول را می دهند. این مواد مترشحه در حقیقت همان داروهای مورد نیاز ما برای درمان فضانوردان خواهند بود. علاوه بر آن ساختار این کپسولهای زیستی به گونه ای است که واکنش و حساسیت بدن را بر نیانگیزد.

یک مثال برای کاربرد این فرم جدید درمان، مواجهه فضانوردان با اشعه ها است. در چنین وضعی کپسولها که پر از سلولهای خاص شده اند، قادر به رهاسازی مقدار متناسبی از G-CSF خواهند بود. G-CSF ماده ای است که می تواند در تقلیل علائم ناشی از برخورد با اشعه ها نقش موثری داشته باشد.

مطمئنا کاربردهای این تکنولوژی منحصر به فضا و فضانوردان نخواهد بود و ما می توانیم از چنین ابزارهایی در روی کره خاکی هم استفاده کنیم. مثلا در بیماران مبتلا به دیابت این کپسولها را با سلولهای جزیره ای پانکراس پر کنیم تا در صورت لزوم مانند یک غده لوزالمعده یدکی به تعدیل قند خون کمک کنند. یا آن را از مواد شیمی درمانی پرکنیم و در مرکز یک تومور کار بگذاریم تا غده سرطانی را نابود کند.

در صورتیکه فازهای تحقیقاتی این پروژه به خوبی پیش بروند، می توانیم منتظر جهش های بزرگی در درمان انواع بیماری ها از این طریق باشیم.

خب منظور ما این نیست که مغز می تواند از خود انرژی های مثبت ساطع کند تا دیابت بهبود پیدا کند یا اینکه مغز فرمان بدهد که قند کمتری استفاده شود. این سلولهای مغزی هستند که در صورت لزوم می توانند از دروازه بیرون بیایند و برای جبران شکست، چند گل به دروازه حریف (بیماری قند) بزنند. دانشمندان ژاپنی با موفقیت نشان دادند که تزریق سلولهای مغزی به درون پانکراس (لوزالمعده) موش می تواند دیابت را درمان کند.

حدود 200 میلیون نفر در جهان به دیابت (مرض قند) مبتلا هستند. در سال 2007 فقط در آمریکا حدود 174 میلیارد دلار صرف کنترل و درمان این بیماری شد (که احتمالا تاکنون افزایش هم داشته است) و در همین سال این بیماری هفتیمن دلیل اصلی مرگ و میر در این کشور بود. با این حساب اگر این آزمایش در مورد انسان هم جواب بدهد، جالب و خوشحال کننده خواهد بود.

دکتر توموکو کووابارا و همکارانش در انسیتوی تحقیقاتی در سوکوبای ژاپن، سلولهای بنیادی عصبی را از هیپوکامپ موش برداشتند و آن را مستقیما به پانکراس تزریق کردند. قند خون موشها -که قبل از تزریق طوری دستکاری شده بودند که عوارض دیابت را بروز بدهند- بعد از آن پایین آمد و به سطوح نرمال خود بازگشت. دانشمندان برای اطمینان از اینکه ترشح انسولین و تنظیم قند خون کار سلولهای عصبی بوده ، دوباره آن سلولها را از پانکراس برداشتند و جالب بود که بعد از آن دوباره سطح قند خون موشها بالارفت.

مطالعه دکتر کووابارا ثابت می کند که وقتی سلولهای عصبی به درون پانکراس تزریق می شوند توانایی بالقوه خودشان را در تنظیم ترشح انسولین و به دنبال آن کنترل قند خون را نشان می دهند. چیزی که این تحقیق را جالبتر هم می کند این است که بر خلاف بعضی مطالعه های دیگر، این سلولهای بنیادی از خود بیمار گرفته می شوند و بنابراین بحث چندانی در مورد تامین این سلولها از جنینهای سقط شده یا رویان ها وجود نخواهد داشت.

بیماران مبتلا به دیابت (مرض قند) مجبورند سطح قند خون خود را با استفاده از دستگاهی به نام گلوکومتر اندازه بگیرند، چیزی که این دستگاه برای تعیین سطح قند به آن نیاز دارد، یک قطره از خون بیمار است، برای هربار تامین این قطره خون، فرد ناچار است با نشتر انگشتان خود را سوراخ کند، این مساله خودبخود دردناک است و وقتی دردناکتر میشود که باید هر روز چندین مرتبه و برای ماهها یا سالها تکرار شود. ‏
‏
با چنین اوصافی طبیعی است که بعضی وقتها بیمار هوس کند با پشت گوش انداختن چند تا از تست ها، کمی از آزارشان خلاص شود. ‏
‏
معمولا می گویند اشک دردی را دوا نمی کند، اما شاید این بار یک قطره اشک چاره این حکایت دردناک باشد. ماجرا از این قرار است که گروهی از پژوهشگران در دانشگاه آریزونا، سنسور جدیدی ساخته اند که از مایع اشک برای تعیین قند استفاده می کند. تنها کاری که باید انجام شود این است که نوک سنسور برای لحظه ای در گوشه چشم در تماس با مایع اشکی قرار بگیرد تا بتواند سطح قند اشک (و بر اساس آن میزان قند خون) را اندازه بگیرد. خبر خوب دیگر این است که در تحقیقات انجام شده، کارآیی و دقت این روش ثابت شده است و چندین موسسه معتبر (از جمله مایوکلینیک) از دستاوردهای این تحقیقات حمایت می کنند. ‏
‏
با این حساب باید گفت که شمارش معکوس برای پایان بخشیدن به روش دردناک رایج آغاز شده و روزهای بهتری در انتظار بیماران دیابتی خواهد بود. روزهایی بدون نشتر و بدون درد ‏